Pozytywny

Karierę jako architekt zaczęłam bardzo dawno temu. Od wieków w sumie pasjonowały mnie takie sprawy. Nie było raczej takiej chwili kiedy nie chciałabym czegoś zmieniać, projektować, rysować, przestawiać. Pamiętam też dokładnie konkurs, w którym uczestniczyłam i mogłam osiągać swoje marzenia. Rozchodziło się o projekty domów drewnianych. Trzeba było przygotować to z niezwykłą dokładnością i starannością. Nie wahałam się ani chwili, bo wiedziałam, że może to być spełnienie moich oczekiwań a właściwie droga w stronę ich wypełnienia. Nagrodą bowiem było stypendium dwuletnie do Włoch, gdzie pod kierunkiem sławnych włoskich architektów uczyłabym się prawdziwej sztuki i architektury.

I los sprawił, że zrobiłam te nieszczęsne projekty domów jednorodzinnych i wysłałam je na konkurs. Zdradzę szczerze, że prawie nikt na mnie stawiał. Rodzice zamiast mnie podtrzymywana duchu mówili mi, że rzucam się z motyką na słońce a znajomi podpowiadali, że jest to konkurs o skali globalnej tak więc moje szanse są znikome. Aż tu nagle nadszedł termin rezultatów. Konkurs miał na celu wyłonić dwanaście najlepszych projektów domów. Na ceremonię rozdania zaproszono mnie listownie, ale oczywiście nie było mowy w tym zaproszeniu, że wygrałam. Była tylko data, miejsce i prośba o przybycie, bo po rozdaniu można spotkać się z wybitnymi architektami i oglądnąć specjalistyczną galerię prac przygotowaną na tę okazję. Uznałam, że nic nie stracę jeśli tam pojadę, ale wiedziałam, że moje notowania są mizerne. Kiedy ogłaszali wyniki miałam przyspieszone tętno. Wymienili mnie na siódmej pozycji i poczułam, że serce podeszło mi do gardła.

Tags: architekt, dom, dwa, dwanaście, konkurs, pies, projekt, projekty domów, wynik